هفت ماهگی وهشت ماهگی ناز دخملیم

مامان جونم سلام.قربونت برم جیگر طلا کم کم موهات که ریخته بودن دارن رشد میکنن و روز به روز شیطون تر ونانازتر میشی. عاشقتم وروزی هزار بار خدا رو شکر میکنم که تورو به من هدیه داد. نفسم اونقدر به من وابسته شدی که وقتی حتی برای چند ثانیه از جلوی چشات دور میشم مدام جیغ وداد میزنی وگریه میکنی تا من برگردم . پرنسسم آخه من بدون تو کجا برم ؟ معلومه که هر جا برم تو رو هم میبرم تو قلب منی, نفس منی, عمر منی .بدون نفس مگه میشه زنده بود؟

هنوز هشت ماه عسلم تموم نشده بود که دخملم مریض شد وپنج شبانه روز تب بالای 39 درجه داشت. دکتر ها میگفتند عفونت ویروسی بوده, از شدت تب واسهال شدید ضعیف شده بودی وهیچ چیزی نمیخوردی به زور دارو وآب به حلقت میریختم . وای چه روزهای بدی بود امیدوارم که دیگه هیچوقت تکرار نشهدکتر میخواست بیمارستان بستریت کنه ولی من اصلا دلم نمیومد وراضی نمیشدم.بابا ماموریت بود وقتی بهش گفتم سریع خودشو رسوند ودوباره دخملمو بردیم دکتر که شکر خدا با داروهایی که اون دکتر داد حالت روز به روز بهتر شد.الهی درد وبلات بریزه تو جون دشمنات نفسم